آسمــــــــــــــان ســـــــــــــوق
چه گویم ...؟! که زبانم از نالیدن بی عدالتی خسته است... و ... چشم از دیدن آن نا توان ... ای تویی که... دم از عدالت علی(ع) می زنی به دقت بنگر که...!!!
خدايا گر تو درد عاشقي مي کشيدي؛تو هم زهر جدايي را به تلخي مي چشيدي؛تو هم چون من به مرگ آرزوها مي رسيدي؛پشيمون مي شدي از اين که عشق رو آفريدي گرفتار توام باخبر باش که در حسرت ديدار توام گفته بودي که طبيب دل هر بيماري پس طبيب دل من باش که بيمار توام تنها مقصود در زندگي عشق ورزيدن به يكديگر است اگر از عهده اين كار بر نمي آييم حداقل بكوشيم تا يكديگر را نيازاريم اول به نام عشق، دوم به نام تو، سوم به ياد مرگ. بر لوح شيشه اي قلبت بنويس: يا تو وعشق، يا من و مرگ عشق بيداد من باختن يعني لحظه عشق جان سرزمين يعني يعني زندگي پاک من عشق ليلي و قمار مجنون در عشق يعني ... شدن ساختن عشق دل يعني كلبه وامق و يعني عذرا عشق شدن من عشق فرداي يعني كودك مسجد يعني الاقصي عشق من عشق آميختن افروختن يعني به هم عشق سوختن چشمهاي يكجا يعني كردن پر ز و غم دردهاي گريه خون/ درد بيشمار عشق من يعني الاسرار كلبه مخزن اسرار يعني عشق دنیا را بد ساخته اند......... آیا در این دنیا کسی هست بفهمد که در این لحظه چه می کشم؟ چه حالی دارم؟ چقدر زنده نبودن خوب است.خوب. خوب.خوب.خوب.خوب.خوب.خوب.خوب. چه شب خوبی است امشب! همه ی دنیا به خواب رفته است و من تنها بیدار مانده ام نمی دانم چه کاری دارم .....
خداوندا اگر روزي بشر گردي ز حال ما خبر گردي پشيمان مي شوي از قصه خلقت از اين بودن از اين بدعت خداوندا نمي داني که انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است چه زجري مي کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است زندگی یعنی عشق،تمام چیز هایی که من فهمیدم، به این خاطر فهمیدم که عشق می ورزم. ما فقط با دوست داشتن میتوانیم عشق را بیاموزیم عشق والا ترین هدیه ی خداوند است . ما باید هنر عشق ورزیدن را بیاموزیم. کسانی که شهامت عاشق شدن را دارند،باید شهامت درد کشیدن را هم داشته باشند. با زمان عشق از یاد میرود و با عشق زمان... کسی که عشق خود را ابراز نکند، عاشق نیست.
بهارکم هنوز تو دیدار تو آواره ترینم این ترانه هم برای تو عزیزمه اگر تنهاترين تنها شوم باز خدا هست او جانشين همه نداشتنهاست نفرين ها و آفرين ها بی ثمر است اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند و از آسمان هول و کينه بر سرم بارد تو مهربان جاودان آسيب نا پذير من هستی ای پناهگاه ابدی تو می توانی جانشين همه بی پناهی ها شوی بعد از گذشت سالها اندوه و دلگيري حالا سراغ از اين من دلتنگ مي گيري؟؟ حالا که ديگر دستهايم خالي از عشق اند سرشارم از شرجي ترين شبهاي زنجيري من خواب ديدم ، خواب باراني که مي آيد اما تو رفتي و نشد اين خواب تعبيري باران نيامد ، نه! نيامد، بعد تو هرگز آن وقت مي پرسي چرا از جان خود سيري؟ بعد از گذشت سالها بي پنجره بودن حالا براي اين دل تاريک مي ميري گيرم تمام آسمان را هم به من دادند پرواز ممکن نيست وقتي که زمين گيري... نامم را پدرم انتخاب کرد! نام خانوادگی ام را یکی از اجدادم! دیگر بس است! راهم را خودم انتخاب خواهم کرد... رنج تلخ است ولي وقتي آن را به تنهايي مي کشيم تا دوست را به ياري نخوانيم، ياد "تنهايي" را در سرت زنده ميكند می خواستم زندگی کنم راهم را بستند٬ ستايش کردم گفتند خرافات است ٬ عاشق شدم گفتند دروغ است ٬ گريستم گفتند بهانه است ٬ خنديدم گفتند ديوانه است ٬ ...... دنيا را نگه داريد ميخواهم پياده شوم ! درد بزرگی است که عاشق باشی, اما معشوقی نداشته باشی و .. رنج عظیمی است که معشوق باشی, اما لیاقت عشق را در خود نیابی... گاهی مسیر جاده به بن بست می رود گاهی تمام حادثه از دست می رود گاهی همان کسی که دم از عقل می زند در راه هوشیاری خود مست می رود گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست وقتی که قلب خون شده بشکست، می رود اول اگرچه با سخن از عشق آمده است آخر، خلاف آنچه که گفته است می رود وای از غرور تازه به دوران رسیده ای وقتی میان طایفه ای پست میرود هرچند مضحک است و پر از خنده های تلخ بر ما هرآنچه لایقمان هست می رود... اگر دروغ رنگ داشت هر روز شاید ده ها رنگین کمان از دهان ما نطفه می بست و بی رنگی کمیاب ترین چیزها بود اگر عشق ارتفاع داشت من زمین را زیر پای خود داشتم و تو هیچ گاه عزم صعود نمی کردی آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها به تمسخر می گرفتی اگر گناه وزن داشت هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد اگر دیوار نبود نزدیکتر بودیم, همه وسعت دنیا یک خانه می شد و تمام محتوای سفره سهم همه بود و هیچ کس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمی شد اگر خواب حقیقت داشت همیشه با تو در آن ساحل سبز لبریز از نا باوری بودم اگر همه سکه داشتند, دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند و یکنفر کنار خیابان خواب گندم نمی دید تا دیگری از سر جوانمردی بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند اگر مرگ نبود زندگی بی ارزشترین کالا بود, زیبایی نبود, خوبی هم شاید اگر عشق نبود به کدامین بهانه می خندیدیم و می گریستیم؟ کدام لحظه ناب را اندیشه می کردیم؟ چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟ آری بیگمان پیش تر از اینها مرده بودیم, اگر عشق نبود اگر کینه نبود قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند و من با دستانی که زخم خورده توست گیسوان بلند تو را نوازش می کردم و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم به یادگار نگه می داشتی و ما پیمانه هایمان را شبهای مهتابی به سلامتی دشمنانمان پر می کردیم خدا اگر تنهاترين تنها شوم باز خدا هست او جانشين همه نداشتنهاست نفرين ها و آفرين ها بی ثمر است اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند و از آسمان هول و کينه بر سرم بارد تو مهربان جاودان آسيب نا پذير من هستی ای پناهگاه ابدی تو می توانی جانشين همه بی پناهی ها شوی با من غریبگی نکن تو را دیدم ! تو را در نم نم باران تو را در شبنم گل برگ نیلوفر تو را در سایه ی سرو سهی در کوه پهناور تو را در غرش شیر دلاور تو را در ضربه های موج ، روی صخره های سخت و بی یاور تو را در جای جای این زمین دیدم! و میدانی که من بار دگر مهر و عطا و آن همه لطف و صفایت را کجا دیدم؟ در آن هنگامه تنهایی و سختی که دیگر هیچ کس را در کنار خود نمی دیدم . . . تو را دیدم . تو را من با تمام بند بند این تن خاکیم حس کردم . تو با روحم عجین گشتی و من خواندم کلامت را تو هستی باطن و ظاهر تو هستی یاور و ناصر تویی محبوبه ی من ای خدای حی و حاضر یه رفیق بودی و صد تا درد سر بودی و اما از تو هرگزنبریدم تو رو از خودم میدیدم پشت سر همه غریبه روبه روم دیدم فریبه اما فکر کردم کنارم شونه های یک رفیقه دل تنگ سلام جوجو خيسه چشات از تو نگام نگاتو پنهونش نكن به يادت اشـــك مي ريزم همه عشقا شده تكرار همه حرفا يه كليشه مدتهاست که هر چه مي گذردبيشتر دوستت دارم ... امااين بارنه مثل
مجنون نه مثل ليلي ونه مثل تمام آنهايي که با جهت يا بي جهت اسطوره
شدند ......... تنها مثل خودم ........ تا هر وقت که بخواي دوستت دارم
مثل هميشه ..با اين تفاوت که بيشتر از قبل دوستت دارم.. مگر اينکه
خودت نخواهي ..انوقت هم توي دلم دوستت دارم ..بي انکه بداني
افسانه اش با من پیمانه اش با من
خودت گفتی :واسه نوشتن برم سراغ دلم بزارم اون حرف بزنه ... اگر تار بودم آهنگ دوستت دارم را برایت مینواختم اگر بهاربودم شکوفه ها رابرایت تقدیم میکردم اگر باران بودم آن قدر می باریدم تا غبار غم ها رااز دلت بزدایم ولی افسوس که نه تارم نه بهارم نه بارانم ولی هرچه هستم با تمام وجود فریاد میزنم دوستت دارم عشق برای تو.... آن هنگام که نسیم بهاری به سینه ی شقایق خونین بوسه می زند وجویبار پیروخسته از دل کوهساران روان می گردد . وآنهنگام که قطرات ریز باران نرم وسبک از دل ابرهای تیره روی گلبرگ های گل یاسمی بارد وآن زمان عطر یاس فضا را معطر می سازد روح وجانم تو را می جوید وتو را می طلبد. پچ پچ کوتاهی در میان گل های یخی باغ طنین می افکند سر برمی کشند وناگاه می گویند : دوستت دارم بودنم را هیچ کس باور نداشت هیچ کس کاری به کار من نداشت بنویسید بعد مرگم روی سنگ با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ او که خوابیده ست در این گور سرد بودنش را هیچ کس باور نکرد 
روزگاريست در اين کوچه
من در اين کلبه خوشم تو در آن اوج که هستي خوش باش من به عشق تو خوشم تو به عشق هر که هستي خوش باش 
کسی را که دوست داری،تورادوست نمی دارد.
کسی که تورا دوست دارد ،تو دوستش نمی داری
اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئین .....هرگز به هم نمی رسند و این رنج است . زندگی یعنی این.......؟؟
دكتر شريعتي
هر چیزی که هست، هر چیزی که وجود داره به این دلیل است که عشق می ورزم ، هر چیزی به تنهایی واحد است.
عشق یعنی انگیزه برای بودن و ادامه دادن و شاکر بودن .
عاشق بودن مسئولیت عظیمی است که از جانب خداوند بر دوش ما گذاشته شده است.
براي او کاري مي کنيم و اين خود دل را شکيبا مي کند
طعم توفيق را مي چشاند
و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن
و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن
و چه بدبختي آزاردهنده اي ست "تنها" خوشبخت بودن
در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است
در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند
"تنها" خوشبخت بودن خوشبختي اي رنج آور و نيمه تمام است
" تنها" بودن ، بودني به نيمه است
و من براي نخستين بار در هستي ام رنج "تنهايي" را احساس کردم
دکتر علی شریعتی
به لب گزيده دندونو مهمون نا خونش نكن
طفره نرو بگو به من چي شده مي لرزه صدات
بغض كدوم دل واپسي شكسته تو دنج نگات
كوه اگه بوده توي مشت خوردش ميكنم
خورشيد اگه بوده بهش بگو كه داغش مي كنم
مرگ اگه بوده جونش رو ميگيرم پس نميدم
فرشته ابليس نداره باج به هبچ كس نميدم
تو همه دنيا فقط اشك تو سخته ديدنش
وقتي كه نم نم ميچكه روي گلاي پيرهنش
كاشكي بهم گفته بودي ازم بدت مياد
كاشكي دلو نمي انداختم زير پات
تو همه دنيا فقط تو رو ميخواسم واسه قلب من
كاشكي نميزاشتي قلبمو زير پات
كاشكي بهم گفته بودي عاشق كسي ديگه شدي
شايد اين جوري نمي مردم از جفاي تو به من
به يادت اشك مي ريزم اما تو بر نمـــــــي گـــردي
ندونستي كه مي خوامت ندونستي و بد كردي
به يادت اشـك مي ريزم كه عشقت مونده تو سيـــنه
هنوز عاشقت هستم ولي چشمات نمي بينه
من معصوم و خوش باور تو رو عاشق مي دونستم
مي خواستم بكنم از تو نتونستم نتونستم
به سم عشق تو افسوس شده آغشته خون مـــــــــن
كه زخم تو فرو رفته به مغز استخوان من
تو فهميدي كه ديوونه ام تو ديدي جون برات ميدم
تا اون شب اون شب آخر تو رو با اون يكي ديدم
زينت شروع جمله با نميخوام ونميشه
همه دوستت دارم ها روز اولش قشنگه
حرف ماه سال كه باشه پاي هر عشقي ميلنگه
اگه مردي به سبيله گربه ها آخر مردن
كلاه مخملي فراون همه اخمو همه شاكي
ولي ادم حسابي تو هر هزار تا يكي
دفتر خسرو شيرين تو ي پينه زير آتيش
سيب زميني ميپزن باش بانمك ميچسبه خاليش
صفحه ليلي مجنون بشقاب لبو فروشه
گاهي توش باقالي ميدن گلپرو آبليمو روشه
دخترا غروب كه ميشه پي نقاشي خويشن
همه تو كار گريمن همه نقاش باشي ميشن
همشون تو خط يه كارن نشوندن پسرا سركارن
گاهي تو بحر چارراه تو نخ يه صيد تازه
.:دوست دارم باورکن:.
بیا تا لیلی ومجنون شویم افسانه اش با من بیا با من به شهر عشق رو کن خانه اش با من بیاتا سربه روی شانه هم رازدل گوییم اگرمویت چو روزم شد پریشان شانه اش با من سلام ای غم سلام ای آشنای مهربان دل پرپرواز واکن چون پرستو لانه اش با من مگو دیوانه کو زنجیر گیسورا زهم واکن دل دیوانه دیوانه دیوانه اش با من دراین دنیای وانفسای حسرتزای بی فردا خدایا عاشقان را غم مده شکرانه اش با من مگو دیگر سمندر در دل آتش نمیسوزد تو گرمم کن به افسون گرمی چه بشکن بشکنی دارد فلک درکار سرمستان توپیمان بشکنی نشکستن 
بود شمعي در غم پروانه اي روشن و تنها به فکر چاره اي شاپرک پروانه اي در فکراو آتشي در جان او افکنده بود درد پروانه ز درد شمع بود شمع هم از درد پروانه فروزان گشته بود
وفاي شمع را نازم كه بعد از سوختنبه صد خاكستري در دامن پروانه ميريزدنه چون انسان كه بعد از رفتن همدم گل عشقش درون دامن بيگانه ميريزد
حالا رفتم سراغش واسه اینکه اون بگه و من بنویسم حرفاش غریب، برام اشنا نیست ...!میگه طاقتش تموم شده ، می گه اخه تا به کی باید ساکت باشه و فقط بشکنه و تو خودش گریه کنه تا کی ؟؟؟
آخه یه دل مگه تا چقدر می تونه تحمل داشته باشه ؟تا کی می تونه بخنده اونم خنده غم ؟؟ تا کی مواظب این باشه نکنه با حرفاش دلی رو نشکنه ... تا کی سکوت ...؟ تا کی می خواد دل خوش باشه که همه صلاحشو می خوان...؟؟؟
اون تازه فهمیده که هیچ کس به فکرش نیست،همه می خوان فقط به خواسته های خودشون برسن و حرف خودشون و بگن ،
نمی دونن چی داره سرش می یاد شایدم مهم نباشه ...!!!
گذاشتنش زیر پا و له ش می کنند . تا حالا ساکت بوده ...اما...دیگه نمی تونه اشکاشو مخفی کنه ،دیگه نمی تونه امید روزای روشن و به خودش بده آخه هر روزی که می گذره واسش تیره تر می شه ...!!
اما بازم غمگین ، میگه یه بار ... ولی شکستم بد تر از همیشه و بازم تصمیم به سکوت گرفت ...
زیبایی مثل گلی..... 
گلي كه شبنمش همان اشكهايت است برگهايش همان دستان گرمت استساقه اش همان پاهاي پرتوانت است
ريشه اش همان قلب مهربانت استغنچه اش همان چهره زيبايت است
آزادی اوج عشق استو عشق یعنی رها کردنو من امروز رهایت کردماز هر قید و بندیکه عشق و من به پایت بسته بودیمرهایت کردم و بار سفر بستمولی با خودنه یک عکس، نه یک خط و نه حتی نشانی از تو می گیرم
من اما با خودمعشقم ، امیدم رویاها و خاطراتم رادرون سینه خواهم داشتاگر که نتوانستی خودت را، لحظه های بودنت را، نگاهت را و دستانت رابه من هدیه کنی در عوض جدایی را، صبر را، درد را وهجران راچه عاشقانه بر من هدیه کردیاگر زندگیت را، فرزندانت را و آینده ات رابا من قسمت نکردی در عوض عشق را ، دلتنگی را و سایه بان بی کسی راچه خوب با من به قسمت نشستیولی من از که گلایه می کنم؟از تو؟نهکه این رسم عشق است و دلدادگی
![](http://i7.tinypic.com/4mmdvyc.gif"%20border="0"%20alt="Image%20and%20video%20hosting%20by%20TinyPic"></a>)
![](http://i3.tinypic.com/63khl53.gif"%20border="0"%20alt="Image%20and%20video%20hosting%20by%20TinyPic"></a>)
نه فراموشيم از ذكر تو خاموشي بود
كه در انديشه اوصاف تو حيران بودم
بي تو در دامن گلزار نخفتم يك شب
كه نه در باديه ی خارمغيلان بودم
زنده مي كرد مرا دم به دم اميد وصال
ورنه دور از نظرت كشته هجران بودم
به تولاي تو در آتش محنت چو خليل
گوييا در چمن لاله و ريحان بودم
تا مگر يك نفسم بوي تو آرد دم صبح
همه شب منتظر مرغ سحر خوان بودم
سعدي از جور فراقت همه روز اين مي گفت
عهد بشكستي و من بر سر پيمان بودم
سعدی
| Design By : Night Skin |
امیرمهدی نوری سوق
ساکنی از شهر سوق
متولد بیست وسه خرداد سال یک هزار و سیصد و شصت و هفت (1367)
متخصص شبکه اینترنت سخت افزار ونرم افزار
کافی نت پر سرعت امیرکاج(دهدشت
tel:09179427159_09176271367
LinkDump
